Şanlıurfa’nın Siverek ilçesinde, 2025-2026 eğitim-öğretim yılının ilk yarısı tamamlanırken, kırsal Bayırözü mahallesinde alışılmışın dışında, burun sızlatan bir mutluluk yaşandı. Bayırözü İlkokulu’nda eğitim gören özel gereksinimli iki öğrenci, hayatlarında ilk kez karne almanın tarifsiz heyecanını yaşadı. Bu anlar, sadece kağıt üzerindeki notların değil, imkansızlıklar içinde filizlenen azmin, kararlılığın ve koşulsuz sevginin de belgesi niteliğindeydi. Okul koridorlarında yankılanan alkış sesleri, eğitimin önündeki tüm fiziksel ve sistemsel engellerin sevgiyle nasıl aşılabileceğini herkese kanıtladı.
Bir Eğitimcinin Gururu: Müdür Baturalp’in Sevinci
Okul Müdürü Mehmet Ali Baturalp, bu tarihi günü "meslek hayatımın en mutlu ve en özel günü" olarak tanımlayarak duygularını hem sosyal medya platformlarında hem de yerel kamuoyuyla paylaştı. Bir eğitimcinin en büyük mükafatının öğrencisinin gözündeki umut ışığı olduğunu hatırlatan Baturalp, özel çocukların topluma kazandırılması noktasında okulun üstlendiği misyonun önemine vurgu yaptı. Müdürün bu samimi sevinci ve çocuklara "pırlanta" nitelendirmesiyle yaklaşması, kısa sürede Siverek halkı arasında büyük bir duygu seli oluşturarak takdir topladı.
İstanbul’dan Siverek’e Uzanan Umut Köprüsü: Ebubekir
Hikayenin kahramanlarından ilki, İstanbul’dan Siverek’e uzanan bir yaşam yolculuğunun öznesi olan Ebubekir’di. Ebubekir okula geldiğinde, Bayırözü İlkokulu’nda onun özel ihtiyaçlarını profesyonelce karşılayacak bir özel eğitim sınıfı mevcut değildi. Ancak okul yönetimi, "Eğitim her çocuk için anayasal bir haktır" ilkesinden yola çıkarak geri adım atmadı. Kendi imkanlarını seferber eden, adeta iğneyle kuyu kazan öğretmenler ve idareciler, okula özel bir eğitim sınıfı kazandırarak Ebubekir’in eğitim hayatına kesintisiz ve nitelikli bir şekilde devam etmesini sağladı.
11 Yıllık Bekleyişin Sonu: Velat’ın İlk Karnesi
Diğer bir mucize ise 11 yaşındaki Velat’ın hayatına dokunan o ilk ders ziliyle başladı. Velat, bugüne kadar hiç okul yüzü görmemiş ve Milli Eğitim Bakanlığı sisteminde dahi kaydı bulunmayan bir çocuktu. Onun okula kazandırılması için sistemin labirentlerinde uzun ve titiz bir mücadele verildi. Yapılan yoğun çabalar sonucunda Velat’ın e-Okul sistemi üzerinden resmi kaydı gerçekleştirildi ve o, 11 yaşından sonra ilk kez bir öğrenci sırasına oturma şansı buldu. Elinde tuttuğu o ilk karne, onun için yılların telafisi ve geleceğe açılan yepyeni bir kapıydı.
“İki tane pırlanta gibi özel öğrencimizin karnelerini verdik. Ebubekir okulumuza İstanbul'dan geldiğinde sınıfımız yoktu; 'Eğitim haktır' diyerek sınıfımızı kurduk. Velat ise 11 yaşına kadar sistemde bile yoktu, uzun çabalarla kaydını yapıp onu okulla tanıştırdık. Bu karne heyecanını onlara yaşatmak, bu mutluluğa vesile olmak bize nasip oldu; meslek hayatımın en özel günüydü.”
Geleceğe Miras Kalan Bir Dayanışma Hikayesi
Bu başarı hikayeleri, aslında eğitim sisteminde bireysel idealizmin ve vicdanlı dokunuşların ne kadar büyük toplumsal dönüşümler yaratabileceğinin birer kanıtı olarak öne çıktı. Müdür Baturalp’in liderliğinde yürütülen bu süreçte, sadece bir sınıf inşa edilmedi; aynı zamanda iki çocuğun hayatına vazgeçilmez bir aidiyet duygusu aşılandı. Özel eğitim sınıfının fiziksel yapısından çocukların ders materyallerine kadar her detay, bir okulun "hiçbir çocuğu arkada bırakmama" iradesini simgeliyordu. Siverek semalarında bu yıl yarıyıl tatili, bu iki özel kalbin sevinciyle daha anlamlı hale geldi.
Siverek’te Eğitimin Engel Tanımayan Gücü
Törenin sonunda okul yönetimi, öğretmenler ve öğrenciler bu gurur dolu tabloyu bir hatıra fotoğrafıyla ölümsüzleştirdi. Siverek genelinde geniş yankı uyandıran bu olay, diğer okullara da ilham verecek bir dayanışma hikayesine dönüştü. Ebubekir ve Velat’ın karnelerine sarılarak verdikleri poz, Siverek’te eğitimin sadece kara tahtadan ibaret olmadığını, asıl meselenin bir çocuğun ruhuna dokunmak ve ona "sen de bizimlesin" demek olduğunu bir kez daha hatırlattı. Bu tatil, Bayırözü için sadece bir ara değil, yeni başarıların başlangıcı oldu. Haber Feyzi DONAN
